Исидор Чагин може да го запомни и најсложениот текст и го чува во својата меморија онолку колку што сака.

Феноменалните способности за херојот стануваат тешко искушение, зашто е лишен од обичната човечка радост  да заборава. Сето она до кое се допира, за него во буквална смисла на зборот, станува незаборавно.

Секој велик дар е нарушување на хармонијата. На сеќавањето му е неопходен заборавот, на зборот молкот, а на измислицата реалноста. Тие во животот се сплетени толку цврсто, како трагичното и комичното во романите на Водолазкин. Романот „Чагин“ не е исклучок. Меѓу ликовите на книгата се и Хајнрих Шлиман и Даниел Дефо, тајни агенти, архивисти и конферансиеја, а исто така и специфичниот авторски стил, како и секогаш е еден од главните јунаци. 

Роман за помнењето, за времето и за човекот кого го мачат стихиите што не може да ги контролира. Времето и сеќавањето се омилени теми на Водолазкин – посветени им се сите негови романи, од „Лавр“ до „Оправдание на Островот“, но во „Чагин“, писателот открива нов аспект на оваа тема, персонифицирајќи ја меморијата во ликот на една необична личност.