Берд е мало гратче сместено меѓу ерменските планини. Таму секоја куќа има своја приказна, секој сосед има своја болка, а секое утро мириса на свеж леб. Во тој свет, истовремено суров и нежен, расте едно девојче, кое уште учи што значат љубовта и загубата, и кое инсистира да го викаат само Девојчето. Низ нејзините очи се раѓа мозаик од луѓе што не исчезнуваат ни кога ќе заминат: баби што раскажуваат како да кажуваат молитви, мајки што тивко го носат светот на своите плеќи, соседи што се караат и се сакаат со иста страст.

„Луѓето што се секогаш со мене“ е топол и светол роман за вечната присутност на оние што нѐ обликуваат. За љубовта која не престанува, за спомените што светат во мракот, и за добрината – најсилната форма на отпор.

По големиот успех на „Три јаболка паднаа од небото“, Абгарјан ни претставува уште една нежна и длабока приказна – „Луѓето што се секогаш со мене“ е книга полна со топлина и човечност.