Приказната е сместена во XIX век, во дворот, „авлијата“, на еден затвор во Цариград, познат по своите тешки правила и услови.

Фра Петар е црковно лице од Босна кое е во затвор поради неправедна пресуда.  Чекајќи да биде ослободен, тој се сретнува со најразлични затвореници, а секој носи инаква трагична судбина.

Фра Петар ги става случувањата од затворскиот живот како во рамка, навлегувајќи во низа поединечни судбини на луѓето што таму ги сретнува, а преку чии животни приказни се запознаваме со многу нијанси од општествениот живот, како во тековниот миг така и од поблиското и подалечното минато на Цариград и на Отоманското Царство воопшто. При тоа се осветлува апсурдноста што произлегува од бездушноста и неукоста на администрацијата на една империја во својот залез, чии жртви често се и невините.

Начинот на структурирање е приказна во приказна, а делото претставува мајсторски урамнотежена целина. Андриќ умешно го користи затворот како метафора за опсесијата и животот на обичниот човек, кој има непредвидлив тек кога се наоѓа под авторитарна власт.