Авторот нѐ учи дека она за кое копнееме, искрено го посакуваме и се стремиме да го достигнеме, има тенденција да стане реалност. Нашите идеали се сржта на она коешто постои во нашите надежи. Не постои ништо што е од поголема помош од постојано носење на оваа оптимистичка навика на исчекување – навика којашто секогаш бара и го очекува најдоброто, највисокото, најсреќното – а на личноста никогаш не ѝ дозволува да западне во песимистичко и обесхрабрувачко расположение. Кога еднаш ќе го разбереме и сфатиме сето ова, тоа ќе ни помогне да живееме исполнет живот, ќе ни ја покаже неплодноста, празнотијата и шупливоста на себичната и алчна борба во којашто најголемиот дел од нас се вовлечени. Свесноста дека ние всушност живееме, ќе ги издигне нашите стандарди и ќе ги умножи нашите сили извонредно многу.