Поезијата доаѓа исклучиво од внатрешноста на поетот. Сопствениот глас – вклучително и она што го нарекуваме, во најдлабока смисла на зборот, стил – не се избира туку е составен дел од она што ние веќе сме. Секој поет го досегнува тој глас барајќи го внатре во себе основниот материјал, кој сигурно бил создаден за време на детството и отпосле останал затскриен – некогаш дури и засекогаш – за време на пубертетот и раната младост и врз кој животот го таложи, згора на сè, широкото поимање на употребата на општите места.

Поетот, уметникот, музичарот е некој што има среќа – или несреќа – да живее едновремено и на површината и под нивото на подземните води на животот.