…И покрај големиот успех во Париз, на лицето на Петра провејуваше една сенка што ги истакнуваше нејзината тага, нејзиниот копнеж за нешто што е далеку од тука… Ден по ден, месец по месец, помина година, за Лука од никој ниту збор.

„Дали сосема ме заборавил?“, се прашуваше. „Во овој случај јас најмногу штета сум нaнела на себеси. Може ли толку да ме мрази оној што неизмерно ме сакаше? Горчлив е вкусот на мојот успех“ – мислеше…