Во април, 1992 год. Аида има едвај шест години, кога заедно со мајка си бега од војната во Босна и Херцеговина, од нејзиното мало планинско село. Да се стигне до границата со Италија значи патување во бескрајна темна ноќ, средба со непознатото, со ужасот, но таму ја чека нејзиниот татко и спасот. Аида расте во Милано и наоѓа начини како да порасне во непознатата земја, додека војната го брише единствениот свет што таа го познава. Расте во болката и збунетоста предизвикани од принудената преселба, која ги уништува животите на нејзините родители. Ниту раѓањето на нејзиниот брат, долгоочекуваното машко дете, нема да го врати мирот и среќата во семејството, бидејќи тие постојано живеат во друг свет, свет што веќе не постои.

"...Се смени пејзажот, преку стаклата се гледаше празна рамнина, без дрвја, и темното сонце кое не потеше. Некоја чудна ведрина се рашири меѓу луѓето, мајка ми ми кажа дека нема уште многу, в зори ќе стигнеме на последната граница.

'А, потоа ќе бидеме спасени.'

Така кажа, спасени..."