Ме полеваше со сè што е потребно за опстанок, со сè лажно што го собра од светот злобен, а моите очи ги заврза со бела ткаенина. Да не гледам како крилјата бесчувствително ги отсекуваш, слепо да верувам, но болката видлива да е, длабоко да ја чувствувам. Да бидам слепа за водата отровна, а само да ја чувствувам како извор за жед. Но, на крајот убаво да го испече патот по кој некогаш минувала. Да ме отруе со својата моќ...